Over dit boek

Het schrijven van mijn eerste boek ‘Hoe ik van Londen houd’ berustte op een toeval. Het idee hiervoor was opgevat door goede vriendin en collega Kristine Groenhart. Maar omdat de ontwikkeling van Vincent van Gogh als persoon, de inspiratie die hij in Londen leek op te doen, niet los kunnen worden gezien van het werk dat later als kunstenaar ook uit zijn handen zou komen, werd mijn bijdrage verlangt.

Hoewel in de Londense jaren het vooral Vincents woorden zijn die ons een indruk geven van zijn verblijf in deze metropool, gaat het boek zeker ook over de indrukken die hij er opdeed, de musea die hij bezocht, de parken en pleinen waar hij wandelde, de boeken die hij las, de mensen uit zijn eigen kring, maar vooral ook de man in de straat die hij daar tegenkwam. Vincent bleek door Londen gegrepen, en hij leidde ons er zelf rond.

Daarbij was het geluk aan onze zijde. Er waren immers niet alleen de brieven, maar de plattegrond van de stad waar hij zo’n honderdvijftig jaar geleden rondwandelde is in essentie niet veel veranderd.
Vincent zou met Londen breken als kunsthandelaar, maar er terugkeren als leraar en plaatsvervangend dominee. De stad bleef trekken, ook binnen de nieuwe perspectieven die Vincent voor zichzelf koos.

In Trouw schetste Hinke Hamer in 2013 een aardig beeld van hoe het beleven van het Londen van Vincent van Gogh voor de auteurs in zijn werkging en dat, eenmaal van Londen vandaan, hij zich liet ontvallen zo enorm van deze stad te houden.